«Resquiciu de to», de Cristina Menéndez Martín

Yeres de zucre, delles veces de sal,

caminabes sele ente les rexes

que cercaben el to xardín.

Xuntabes les manes

y tapabes los güeyos

camentando qu’asina la tristura

nun t’alcanzaba.

Yeres de papel,

yeres de fierru encesu.

Sin llendes nel alma

coles pallabres surdiendo

ente los tos llabios mancaos pol tiempu,

enllenos d’un tonu colloráu

que fraya y tapez el día.

Yeres azul cielu enllenu verde patria,

color d’un pueblu que nun muerre

nel mio corazón, nes mis vidayes.

Enxamás tuvisti lloñe,

poro, llevéte na riestra d’alcordances

siempres.

Yeres voz, yeres silenciu

nel más calorosu desiertu.

Yeres, yes y serás

la muria alzada nes vides

de los mios cimientos.