«Mazana gris», de Naomi Suárez González

Foi llegar y namorame, amor y espaciu compartíu too en partes iguales.
Mazana gris enllena de vida o, meyor dicho, enllena de vides.

Vides dispares, separtaes y, a la mesma vegada, xuníes pel suelu, xuníes pel aire.
Miraes vacíes, tristes, allegres; miraes vives y miraes muertes.

Cielos estrellaos, fechos xigantes tresformen la escena, cambien el planu de la película.
Demientres siento’l movimientu, cambio de guión na mio vida.