«Llunes de mañana», de Denis Soria Fernández

El ruíu llevanta adulces de la cama,

asediáu pol fríu que lu atristaya.

Pela mañana sal una salada llagaña

de les llárimes qu’un güeyu arrama.

Dende lo alto d’un tendal llentu

una pinza se suicida.

Abandona a la camisa

que consuelu atopa nún cuerpu.

Na cocina abocia una goyera,

pol sueñu que nel café s’afuega.

Un pitu conviértese en colasa

písala la priesa que sal de casa

Viendo al bus qu’alloña na distancia

insulta la rutina etenra a la efímera esitencia.